Ahhhh, szkoda, że tak późno trafiłam na stronę taką jak ta. Ćwiczenie wykonane w tempie szybkim, ale chcę się jeszcze dziś zająć ćwiczeniem drugim. Pozdrawiam i proszę o porady/uwagi 🙂

Rozejrzał się dookoła siebie. Żadnej znajomej twarzy, nikogo, kto mógłby osłaniać jego plecy w trakcie najbliższych kilku minut. Westchnął, próbując uspokoić drżące ręce. Nie wiedział, jak długo przyjdzie mu jeszcze walczyć. Złapał mocniej rękojeść miecza, oparł się stabilniej nogami o podłoże. Chciał krzyczeć, ale nikt i tak by go nie usłyszał w wszechogarniającym chaosie walki. Czekał aż zaczną. Nieważne, z której strony, szanse na wyjście z tej sytuacji żywym były najwyżej nikłe.
Ktoś mu kiedyś powiedział, że wojna, to tylko zbiór wielu toczących się w jednym momencie pojedynków. Jego wrogowie musieli wychodzić z tego samego założenia. Wciąż był otoczony, to prawda, ale do ataku przymierzył się tylko jeden z nich. Machał bronią szybko i bez pomyślunku. Jednak Amythiel był już zmęczony walką, miał dość zapachu krwi, jego ciało przestało poruszać się instynktownie. Otrzeźwił go ból rozrywanego ramienia. To był idealny moment. Pchnął mieczem wprost w trzewia drugiego.
Na twarzy młodzieńca zarysowało się przerażenie, a następnie spokój. Odsuwając jego martwe ciało od siebie, Amythiel pomyślał: „Już wkrótce spotkamy się w piekle.”. Popatrzył dalej po otaczających go żołnierzach. Nikt więcej się nie poruszył. Na co czekali? Dobrze przecież wiedzieli, że odkąd jego władca zginął, nic nie ma już znaczenia. Nie wiedział po co ani dlaczego walczy. Mogli skończyć to szybko.
– Rycerzu. Powiedz nam, o co walczysz? – spytał jeden, o posępnym głosie, który wydał się mu dziwnie znajomy. Mężczyzna podniósł na niego wzrok.
– Nie wiem. Teraz chyba o życie.
Czuł, jak krew cieknie mu po ramieniu i wsiąka w odzież. Przestał słyszeć, co do niego mówią, przestał myśleć o tym, co się może wydarzyć. Zamiast tego rzeczywiście zastanowił się nad tym, dlaczego tu jest i gdzie są jego przyjaciele. Odpowiedź przyszła wraz ze strzałą, przeszywającą jego klatkę piersiową.
Był tu, bo tak chciał władca. Był tu, bo potrzebował pieniędzy, by zapomnieć o przeszłości. A jego przyjaciele… Przecież najemnicy nie miewają przyjaciół.

Tabarka

Ciemne żelazo przeszyło ciało. Ciało tak delikatne w porównaniu z ostrzem miecza. Pierś człowieka uniosła się po raz ostatni i zamarła w bezruchu na zawsze. Przerażony żołnierz przytrzymał niezgrabnie martwe już ciało aby wyciągnąć z niego stal.
Młody człowiek trząsł się strasznie. Ledwie trzymał się na nogach. Był przerażony wszystkim dookoła. Nie tak to sobie wyobrażał. Teraz wiedział dlaczego to nie legioniści zostają poetami opiewającymi chwałę zwycięstwa. Tutaj nie ma żadnej chwały. Zamiast niej są tylko krzyki, krew, deszcz i … oczy. Cholera, te oczy, martwe oczy.
Wyciągnięcie oręża spowodowało potok krwi i innych płynów ustrojowych wprost na jego rękę.
Szybki odruch był nie do powstrzymania. Żołnierz zgiął się w pół i wyrzucił na zewnątrz skromną zawartość żołnierskiego żołądka.
Kurwa, czy po pierwszym trup zawsze kończył się tak samo? Przynajmniej następnym razem nie będę już miał czego zwymiotować.
Szybko podniósł broń z błotnistej kałuży i rozejrzał się dookoła. Jedynym słowem, które przyszło mu do głowy był chaos.
Splunął na ziemię resztkami wymiocin.
-Oby śmierć przyniosła ukojenie.

dopiero wczoraj wpadłam na spisek, spodobało mi się ćwiczenie pierwsze, więc napisałam, co mi przyszło pierwsze na myśl

Ustaliliśmy, że tym razem zrobimy mały krwawy szoł. Granie w kapeli trash metalowej zobowiązuje. Zeb zgodził się upaprać w czerwonej farbie Ja miałem tubki w rękach, żeby jak rozerwę mu kamizelkę, to niby ze skórą i wyciągnę niby serce i będzie niby szamańsko. Zwłaszcza, że koncert będzie na wolnym powietrzu, niebo, gwiazdy, wiatr.
Przy trzecim kawałku doskoczyłem do Zeba i chlas! Publiczność zawyła. Nasze wilki! To, plus mały kwasek przed koncertem zadziałało jak petarda. Rozkręciłem się i zacząłem mazać łapami po wszystkich instrumentach i drzeć mordę bardziej niż zwykle. Trochę za dużo miałem farby i się rozlała i pierdolnąłem na podłogę i cisza.
Ocknąłem się na ziemi pod sceną, ktoś mnie poił wódką. Chciałem odepchnąć go ręką, ale nie miałem czucia, pokręciłem głową, żeby przestał. Przestał i pobiegł, a mój wzrok za nim.
Ludzie szaleli z pochodniami, machali nimi i rzucali, próbowali podpalać siebie nawzajem. Niektórzy mieli chyba noże, ale jakieś takie duże, bo widziałem je z daleka. Widziałem też jak się zamachują, ale nie widziałem czy kogoś ranią. Dwóch długowłosych, naćwiekowanych dryblasów niosło ze sobą trzeciego, który się wyrywał. Nie wiem gdzie poszli, bo zniknęli za sceną. Wrzaski i wycie wszędzie, charczenie, szczekanie, bieganie, tarzanie. I swąd. Skąd oni kurwa wzięli pochodnie? Kto ich wpuścił z nożami? Dlaczego tak się zachowują? Gdzie jest pierdolona ochrona?
Po prawej stronie usłyszałem rytmiczny tupot, coś jakby marsz. Odwróciłem głowę i widzę słup, a do niego przywiązany jest człowiek. Nie wiadomo czy to chłopak, czy dziewczyna, wszyscy mają czarne skóry i długie włosy. Ten człowiek się nie rusza. Kilka osób układa gałęzie pod stopami przywiązanego. Inni tupią w jeden rytm. Jest kurwa jasne, że chcą podpalać. To nie może być prawda! Zaczynam wrzeszczeć na całe swoje trashowe gardło, ale nikt mnie nie słyszy. Nie mogę się ruszać, rzucam się na brzuch i próbuję czołgać. Mam czynne tylko ramiona, więc przesuwam się w nanoodcinkach. Ktoś przebiegł mi po plecach. Odwrócił się, wraca, bierze mnie pod pachy i wlecze w stronę słupa.

Robi się coraz gorzej, co chwilę widzę padające ciała moich przyjaciół, ale nie mogę się poddać, nie teraz. Powinnam być teraz w domu, z dziećmi, ale nie mogę.
Zwinnym ruchem odcięłam głowę stworzeniu, które pojawiło się po mojej prawej stronie i dopiero teraz zauważyłam, że stoję pośrodku kręgu. Otaczały mnie nieznane mi dotąd istoty. Zdaje mi się, że każdy dowiedział się o nich dopiero dzisiejszego poranka, kiedy to potwory wkroczyły na teren Ameryki Południowej.
Jestem wdową a niedawno weszła nowa ustawa, mówiąca, że przynajmniej jedna osoba z domu musi być w pełni gotowa do służby. Byłby to mój mąż, był oficerem wojskowym, ale zginął podczas wojny w Iraku, a ze względu na to, że mój najstarszy syn ma 6 lat, musiałam to być ja. Dzisiaj równo o godzinie 5:35 nad ranem zapukali do moich drzwi żołnierze, powiadamiając o pilnym poborze. Powiedzieli tylko o mutantach, którzy są dwa razy silniejsi niż my, a pistolety nie mogą ich złamać. Rozpoczęła się szybka produkcja złotych mieczy, bo tylko złoto zdolne jest ich zabić. Przynajmniej tak mówili wieśniacy, którzy spotkali ich jako pierwsi.
Po co te potwory przybyły i skąd się wzięły? Nie mam pojęcia.
Spojrzałam na grupę obcych, którzy mnie otaczali. Byli mniej więcej mojego wzrostu, na twarzy pokryci okropnym, ciemnobrązowym futrem. Dłonie również pokryte były futrem, a kończyły się długimi na przynajmniej dziesięć centymetrów grubymi i ostrymi pazurami. Trzymali topory wykonane z tworzywa, którego nie mogłam rozpoznać, prawdopodobnie ludzkość jeszcze takiego nie znała.
Zdałam sobie sprawę ze nie uda mi się ich pokonać. Zrobiłam krok do przodu, wchodząc w kałużę gęstej krwi wymieszanej z posoką, płyn pobrudził mi nogawki przyległych, ale bardzo wygodnych spodni. Jednym ruchem odcięłam głowy trzem odmieńcom, ale to nie było dobrym pomysłem, gdyż reszta ruszyła w moją stronę, rozwścieczona śmiercią trzech sojuszników. Kopniakiem próbowałam odepchnąć jednego z nich, wtedy zostały trzy, z którymi i tak nie miałam szans. Wokół nas nadal toczyła się zawzięta walka miedzy ludźmi, a stworzeniami. Każdy był ranny, lecz pomimo to walczył. Ja też. To nie była zwykła wojna. Tu nie chodziło o poszerzanie terenów, czy pożyczone przez jakiś kraj pieniądze. Tu chodziło o życie naszych dzieci, które teraz wystraszone siedziały w domu, o ile jeszcze żyły. Chodziło o przetrwanie. Nagle ktoś od tylu poucinał głowy dwom stworom. To człowiek! Ktoś mi pomógł! Może mi się udać…
-Dziękuję- krzyknęłam.
-Nie mamy czasu na dziękowanie!- odkrzyknął mężczyzna. Oczywiście, miał rację, przecież jesteśmy pośrodku wielkiej bitwy o nasze dalsze życie albo śmierć.- Uważaj, za tobą!- Wrzasnął.
Odwróciłam się szybko, ale niczego tam nie zauważyłam. Każdy walczył jak przed dziesięcioma sekundami, nic się nie zmieniło, czemu mnie ostrzegł? Odwróciłam się z powrotem. Mężczyzna zadał mi cios w brzuch krótkim nożem. Nie wiedziałam czemu to zrobił.Spojrzałam na dół, w miejscu brzucha rozprzestrzeniała się wielka czerwona plama. Nie mogłam dłużej, rzuciłam się na kolana z bólu. Zauważyłam że twarz mężczyzny się zmienia. Zaczęło na niej wyrastać futro, ostre zęby ukazały się w przerażającym uśmiechu, a paznokcie zaczęły zmieniać się w okropne pazury. Odrzucił krótki nóż, a zza pasa wyjął długi na półtora metra miecz, taki sam jakie miała reszta z jego gatunku.
Kątem oka dostrzegłam jeszcze, ze ciała które wcześniej leżały, powalone przez niego, odnawiają się, wyrasta im nowa głowa a oni wstają i chwytają swoje miecze, całe ubrudzone krwią. Oni są niezniszczalni.
Mutant kopnął mnie jeszcze, a ja padłam na plecy, czując przerażający ból, nie mogę umrzeć, co z moimi dziećmi? Nie chce żeby zostały zabite. Liczyły że wrócę cała, a tymczasem nie dość że ja umrę, to jeszcze one zginą z rąk tych potworów. Odmieniec wbił swój długi miecz w moje serce.
Zrozumiałam, że ta bitwa nigdy nie będzie wygrana.

Kolejna kula świsnęła mi koło ucha. Czuję, że już niewiele wytrzymam. Drżącą ręką chwytam pistolet. Celuję do stojącego najbliżej mężczyzny. Przyglądam mu się chwilę. Wygląda bardzo młodo. Zbyt młodo na śmierć. Dlaczego musiało nas to spotkać? Świadomość odbierania komuś życia przytłacza. Jeśli za chwilę nie nacisnę spustu, to właśnie moje ciało dołączy do tego przerażającego cmentarzyska. Huk.

I już po wszystkim. Pod moimi stopami płynie ocean ciemnej powoli krzepnącej krwi. A w nim toną bezwładne ciała innych żołnierzy. Moich przyjaciół i wrogów. Jeszcze chwilę temu stali po przeciwnych stronach, teraz wspólnie odchodzą do innego świata. I nagle nie ma bezsensownych podziałów. Nagle nie liczą się odmienne poglądy czy inna flaga na mundurze. Więc po co to wszystko? Patrzę na kolejnego młodego chłopaka, który rzucił się na pomoc koledze. Nie wie, że moje kule są bezbłędne.

I znowu mam idealną okazję. Podnoszę pistolet. Tysiące myśli. Ale tylko jedno pytanie: dlaczego? W oddali słyszę jakieś krzyki. Już wszystko mi obojętne. Już nigdy więcej nie zabiję. Rzucam broń.
I nagle ogarnia mnie dziwne uczucie. Powoli osuwam się na ziemię. Łapię ręką za serce. Ciepło. Zbyt ciepło. Zamykam oczy. Przepraszam – szepczę ostatkiem sił. I tonę w krwistej czerwieni.

Ojejej, szkoda, że tak późno ćwiczenie zauważyłam :< Skoro tylu próbuję, to i ja coś od siebie machnę. Miało być krócej, a wyszło, jak zwykle ;-;

Ten moment jest inny. Różni się od innych, choć ciężar na moim grzbiecie nie zwiększa się, a ustrojstwo zamontowane w pysku jest tak samo niewygodne. Czuję to napięcie, niezliczoną ilość razy większe, niźli dotychczas. Chcę w końcu rzucić się naprzód, w tę rozmazaną przestrzeń, ale jednocześnie zawrócić i uciec jak najdalej. Niezdecydowanie sprawia, że nie mogę ustać w miejscu, ryję spękaną ziemię kopytami, niepewny chwil, które mają nastąpić. Co się stanie? Dlaczego wszyscy tak się denerwują, dlaczego niektórzy moi krewniacy wycofują się i stają dęba?
Boją się.
Czy ja też powinienem?
Powoli, jedna za drugą, moje nogi stawiają kroki w tył. To się dzieje niezależnie od mojej woli. Coś we mnie wie doskonale, że tam, przede mną, czeka śmierć, zimna i ciemna, roztaczająca swoje ramiona niczym noc. Tam, przede mną, czeka krew, strach i ból. Mam dobrowolonie pójść? Mam pozwolić się zabić? Przecież to absurd, to szaleństwo! Szarpię głową w geście odmowy, nie czując, jak ręka mojego pana ruchami coraz bardziej zdecydowanymi nakazuje mi posłuszeństwo. Nie pójdę! Nie!…
A co z moim panem? Czy on też się boi?
Nie sprawia takiego wrażenia, a przynajmniej ja nie czuję jego strachu. Nagle ogarnia mnie coś na kształt otępienia, zaniechuję wszelakich protestów i posłusznie wracam do szeregu. Nie mogę się bać, skoro mój pan tego nie chce. On na mnie liczy. Jego tylko mam. Nie wiem, czego chcesz od tej wojny, mój panie, a tym bardziej, po co ja ci jestem potrzebny, ale będę dobrym koniem. Nie zawiodę cię.
Nagle – krzyk.
To już, to ten moment! Chcę ruszyć, ale pan nie pozwala. Spokojnie ujmuje wodze w dłoń i dopiero teraz daje ów bolesny sygnał ostrogą, znaczący, że mam dać z siebie wszystko. Zrywam się więc z miejsca, od razu przechodząc w galop, ignoruję wszelkie inne czynniki. Słyszę już tylko tętent kopyt moich krewniaków i swój, świst piór u zbroi mego pana oraz szum gorącego wiatru w uszach. Strach i niepewność znikają, już nie ma odwrotu.
Szybciej, szybciej, szybciej!
Widzę przed sobą inne konie wraz ze swoimi panami. One także pędzą wprost na mnie i, tak, jak ja, nie wiedzą, po co to robią. Zatrzymać się? Nie, pan daje wyraźny sygnał, pan każe biec dalej, nie zważając na to, że jeżeli nie zwolnię, zderzę się z nimi? Że pozabijamy się nawzajem?
Czy to o to właśnie chodzi panu? O śmierć tamtych?
Brzeszczot czyjegoś miecza z brzękiem odbija się od mojego stalowego napierśnika, a ja widzę przed sobą twarz owego człowieka, twarz, na którą rzuciło cień przerażenie i perspektywa rychłej śmierci pod moimi kopytami. Mężczyzna pada, a ja czuję, jak moje kopyta zagłębiają się w jego ciało. Wiem, że będą kolejni, którzy podzielą los tego człowieka, ale już nie przejmuję się tym tak, jak przejmowałbym się jeszcze przed półgodziną. Adrenalina mojego pana udziela się i mnie, z uporem prę naprzód, nie widząc śmierci, zbierającej swe żniwa. Nie widzę bólu, lejącej się wszędzie krwi i z wolna ogarniającego wszystko chaosu. Mam tylko jeden cel: słuchać rozkazów pana, on zaś mówi – "Naprzód!"
W pewnym momencie pan zmienia jednak zdanie. Ostrym szarpnięciem za kawałek metalu, umieszczony w moim pysku, osadza mnie w miejscu tak nagle, że przysiadam na zadzie, zadzierając głowę i wystawiając na cios nieosłonięte gardło. Płacę teraz cenę za swą głupotę – w moją miękką szyję, niczym wilcze zęby, wgryza się grot wypuszczonej przez kogoś strzały. Nie mogę nabrać powietrza, a mój rozpaczliwy kwik zalewa fala krwi. Nogi, sparaliżowane bólem, nagle odmawiają posłuszeństwa, uderzam więc swoim ciałem o przesiąknięty cudzą posoką grunt, przygniatając sobą pana.
Cały świat, wszystka ta bitwa rozmywa mi się przed oczami, czernieje. Ból, rozchodzący się po całym ciele powoli gaśnie, zgiełk bitewny cichnie. Nie chcę umierać, nie mogę zawieść pana! Próbuję jeszcze poruszyć się, ale jestem już zupełnie odrętwiały. Nie mogę nic zrobić, nic, tylko osunąć się w tą ciemną i zimną otchłań.
Ach, panie, panie, zawiodłem cię!…

No, to i ja spróbuję… Nabieram rozpędu do wznowienia prac nad powieścią, poniższy fragment uznaję jako koncept większej całości 😉

Chwilę potem byli już pod gospodarstwem. Z placyku i otaczających go budynków dochodziły jęki i konwulsyjne wycie. Stalkerzy rozdzielili się na dwuosobowe oddziały i każdy zajął bojową pozycję we wcześniej ustalonym miejscu. Plan na nic! Kogoś zauważono. Rozległy się strzały. Ciche podwórze zmieniło się w pobojowisko.

Kirył obiegł dookoła starą stodołę, a może szopę na sprzęt rolniczy – niski, przysadzisty, betonowy budynek bez okien z tej strony – i wpadł w sam środek wymiany ognia. Po przeciwnej stronie, w na wpół zawalonym piętrowym domku dostrzegł jakiś ruch. Na płaskim dachu budynku po lewej też. Z dobudowanej do mijanej przed chwilą stodoły niewielkiej szopki wychyliła się głowa, a tuż za nią ręka ściskająca słabo PMm. Odruchowo wypalił w tamtą stronę. Drewniana framuga drzwi popękała, jakby miała eksplodować – wszędzie latały wióry, trociny i szczapki zgniłego materiału. Z ciemnego wnętrza dobiegł słabnący jęk. Po chwili zza ściany wylała się omdlała, bezwładna dłoń. Pistolet wypadł i wylądował dwa kroki dalej.

Nie widział tego. Schował się za paskudnie zżartym przez rdzę kombajnem z lewym kołem na wsporniku. Poszycie maszyny zaczęło nagle dudnić i dzwonić. Burty kolosa przyjmowały coraz silniejszy grad pocisków, który po dosłownie kilku chwilach ucichł, jak ucięty nożem. Kirył czekał.

– Suka! Tfu, twoja mać! – Krzyknął ktoś na podwórzu. – A masz!

Sądząc po głosie, Witia właśnie rozprawiał się z którymś z kończących żywot zbirów.

– Eee, tyyy, stałkioooor! – Huknął w stronę kryjówki Kiryła – Dawaj tutej! Czysto już. Cho, no.

Ukrywający się za kombajnem mężczyzna wychylił się ostrożnie zza osłony, w rękach ściskając pistolet maszynowy MP5. Na środku placu, przy chyba jeszcze bardziej zardzewiałym traktorze dostrzegł Witię trzymającego jakiś ciemny kształt – może przeciwnika, którego udało się schwytać żywcem – zza ścian i załomów wychodziły kolejne znajome twarze. Ludzie z obozu.

– No, ja myślał, że ty większy Dżon Remboł. – Odezwał się rezolutnie Witia.
– Że co?
– Ja więcej położył, jak ty, a?
– No chyba tak. Tak wyszło.
– To ty nie jesteś wybrańcem?
– Co ty pleciesz?! – Kirył naprawdę nie pojął zadanego pytania.
– No, ja był przy Wyroczni tam, w Sarkofagu. I ona mówi do mnie: przyjdzie na świat, do Zony tutaj, człowiek potężny, który oswobodzi nas spod złego Sasa-kutasa! Przyćmi on swym blaskiem nawet stalkera Pietrowa! Zjawi się, niby… Eee…. Niby……
– Niby co?
– Nu, bladź! Zapomniałem…
– Skończcie pleść durnoty, panowie! – do rozmowy włączył się Wilk. – Dobrze się spisaliście. Obaj. A swoją drogą, Witia, co ty tu robisz? Miałeś w wiosce zostać!
– Wołk! Nu, prosto, ja nie mógł tak siedzieć i tylko słuchać jak wy tam walicie. Nie karaj!
– Dobra, tym razem, słuchaj, przymykam oko, bo mamy ciulika żywcem. Ale następnym se uważaj. Nie mamy tyle zaopatrzenia, żeby każdy mógł we własnym zakresie do wojny dołączać.
– Poniał, poniał, Wilk… – Witia uciął temat smętnym mruknięciem.
– Kirył, jesteś cały? Nie powiem, chłopie. Więcej spędziłem na oglądaniu ciebie w akcji, niż na walce. – Dowódca ściszył głos do teatralnego szeptu i nachylił się nad mokrą od potu łepetyną stalkera. – Imponujesz mi. Nie, żeby coś. Po prostu, samo poruszanie się podczas walki, ta gracja…
– Nic takiego. Parę lat się w specjalnych było, ot.
– Jak mówiłem, dobrze się spisałeś. – Wilk znów mówił normalnym, może nawet trochę bardziej wyniosłym niż wcześniej głosem. – Pomóż ogarniać ten bajzel. – Zwrócił się do krzątających się wokół stalkerów. – Szybko! Zaraz zlecą się psy, albo i trepy! Zwijamy co się da i wracamy! Znalazł już ktoś Sasina?!
– Tu jest! – Głos odezwał się z wnętrza małej przybudówki przy szopie, w której stał kombajn. Kirył zerknął w tamtą stronę i dostrzegł na framudze dziury po dziewięciomilimetrowych pociskach. – Trup! Trafiony w przedramię i bark. Ranny już wcześniej był.
– No i dobra… – podsumował Wilk. – Znaleźć mi tu jakąś skrzynię! Bierzemy szpej i wracamy. Podzielimy się już na miejscu.

Plunął mu w twarz, tamten odruchowo odstąpił kilka kroków i opuścił gardę.
Idealna okazja.
Doskoczył do przeciwnika, układając ostrze sztyletu wzdłuż przedramienia. Przejechał klingą pod pachą żołnierza, po czym wykonał zgrabny obrót i rozerżnął mu potylicę.
Niektórzy by powiedzieli, że to niehonorowe. Ci jednak nie żyją.
Mężczyzna pobiegł dalej, przyklęknął przy trupie i wydłubał niewielki szafir z naramiennika.
Dyshonor? Zły adresat.
Usłyszał krzyk. Obrócił się w lewo, by ujrzeć szarżującego na niego jeźdźca. Instynktownie rzucił się na ziemię, turlając się i zbierając garstkę mokrej od krwi ziemi. Zlokalizował przeciwnika i czekał. Rycerz ponowił natarcie, lecz gdy dzieliło ich zaledwie kilka stóp mężczyzna sypnął koniu w oczy brudną ziemię. Zwierze zajęczało rozpaczliwie, zwaliło się na bok, przygważdżając swojego pana.
Mężczyzna wolnym krokiem podszedł do rycerza.
– Nigdy nie znajdziesz drogi w Lesie – wystękał żołnierz.
– Jeśli takowy jest, owszem. Ale z pewnością będę musiał jej szukać dużo później od ciebie.

Ziemia niczyja.
Zewsząd słychać strzały, przeszywające mundury i ciała, nieszczęśników zesłanych w to zapomniane przez Boga miejsce.
Biegłem pod ostrzałem artylerii, widząc jak seria z CKM-a ściąga krwawe żniwo.
Wpadłem do okopu.

Zakrywając uszy podskoczyłem, kiedy niedaleko coś rozsadziło biegnących soldantów. Niezdarnie wdrapując się po ścianie okopu, wystawiłem karabin oddając salwę w wyłaniających się z dymu napastników.
Znów wstrząs.

Jakaś kończyna przeleciała mi obok hełmu.
Ukryłem się, zamykając oczy. Modliłem się żeby był to tylko kolejny koszmar, że rano obudzę się nic nie pamiętając z tego piekła. Jednak wiedziałem w głębi że nic nie jest prawdziwsze od aktualnych zdarzeń.
Sam się na to zgodziłem. Robiłem to jednak dla ojczyzny. Umiłowanej ojczyzny…
Nie mogłem pozwolić żeby bolszewia ogarnęła mój nieszczęsny umęczony kraj.
Nawet nie potrafię sobie wyobrazić, jak wyglądałaby Polska po przemarszu tej czerwonej szarańczy.
Jak wyglądałaby Europa?

Coś huknęło.
Odwróciłem się, do okopu wpadł granat ręczny.
Wyskakując jak poparzony, przewróciłem się ulegając sile wybuchu.
Zacząłem gnać prosto na wroga, co jakiś czas oddając serie z karabinu.
Nie mam pojęcia czy trafiałem kogokolwiek, myślałem o ucieczce.

Nigdzie już nie widziałem naszych chłopców. Sam pędziłem prosto w nawałnice czerwonej zagłady.
Żegnałem się z życiem, wystrzeliwując magazynek.
Wtedy coś gruchnęło.

Przewróciłem się, lądując przy zakrwawionym truchle sowieckiego dowódcy.
Z obrzydzeniem spojrzałem na wykrzywioną bólem twarz, tak przerażająco podobną do oblicza Lenina.

Coś pękło we mnie.

Przypomniałem sobie dom, szczęśliwą rodzinę, sam znajdując się na granicy życia i śmierci. Przesiąknięty smrodem rozkładających się ciał, wstałem zalewając się rzewnymi łzami.
Przegrałem tą grę.
Jeźdźcy Apokalipsy wyłaniali się z mgły, wyjąc niczym nieboskie stworzenia.

Poczułem nagle ciepło domowego zacisza. Zaczęło przepełniać mnie stopniowo, dając ulgę od obrzydliwych obrazów wojny.
Spojrzałem na swój mundur i wykwitłą na nim karmazynową plamę rozrastającą się z wolna.
Uśmiechnąłem się do siebie, ocierając łzy.

Upadłem na twardą, umęczoną ziemię, zostawiając ziemskie sprawy…

Strach tnie głębiej niż miecze.
Aed widział tylko rozmazaną plamę tam gdzie jego przeciwnik uderzył mieczem. Uzbrojony w czerwoną jak szkarłat zbroję miał na niej wyszyte gorejące serce z czarnym jeleniem w środku. Słyszał w oddali, że jego kompani zaczynają wchodzić na mury Winterfell.
Dookoła otaczali go wrodzy żołnierze starego lorda Waldera, którzy byli tak samo jak on nieprzystosowani do panującej tam zimy. Wiedział, że jeżeli chce przeżyć, musi na nich ruszyć. Teraz. W ręku ściskał miecz, wystarczająco lekki aby utrzymać go w jednej ręce. Momentalnie zastawił się przed ciosem jednego z ludzi Boltona uzbrojonego w młot bojowy. Jego lewą rękę przeszył potworny ból jednak zdołał go opanować i mieczem w dłoni ruszył na człowieka, który go zaatakował.
– Rhllorze, usłysz mój głos – zaśpiewał donośnym głosem – albowiem noc jest ciemna i pełna strachów!
Wpadł w dziki szał wojny i rzucił się na człowieka Północy. Był on ubrany w grube skóry i przez to jego miecz jedynie zadrasnął tamtego w pierś. Zwinnie uskoczył przed kolejnym ciosem młota i ponowił atak. Tym razem miecz odbił się od nadlatującego młota i wypadł mu z ręki. Kopnął północniaka w kolano, jednak to nic nie dało, gdyż tamten zamiast normalnie upaść, sięgnął po swój wielki młot i ponowił atak. Aed ledwo uchronił się przed ciosem i złapał swój miecz. Miał przewagę – był niższy, chudszy i zwinniejszy niż ogromny człowiek na usługach Dreadfort. Skierował całą swoją siłę na kolejne uderzenie, tym razem w rękę.
– Ty mały skurczybyku – zagrzmiał jak dzwon Królewskiej Przystanii wielki człowiek na widok połowy dłoni leżącej na śniegu. Wyjął miecz i złapał go lewą dłonią.
– Zatańczmy – głośno odparł żołnierz Stannisa i zaczął okrążać rannego wroga.
Cholerny Stannis, powinien wziąć ze sobą kobietę w czerwieni. Dobrze pamiętał bitwę pod Czarnym Nurtem, wielką porażkę lojalistów. Wtedy też jej z nami nie było. Zaklął i zbliżył się do swojego przeciwnika. Wykończ go. Podpowiadał mu głos w umyśle. Rzucił się na niego, lecz tamten zagrzmiał śmiechem i uchylił się a żołnierz spadł gębą w śnieg i poczuł w ustach smak krwi. Jego przeciwnik zasłonił się zdobyczną tarczą przed nadlatującym bełtem kusznika i stał odwrócony od niego. To jedyna okazja. Wbił swój miecz od tyłu w kolano. Stal przeszła na wylot i usłyszał głośne chrupnięcie, po czym wielki człowiek upadł na ziemię. Miecz nie chciał wyjść z kolana, więc podniósł z ziemi oręż przeciwnika i wbił go w jego szyję.
Nagle poczuł rozchodzące się ciepło w piersiach. Co jest? Schylił głowę i zauważył wystający bełt. Upadł na twarz. Umierając myślał o czerwonej kapłance.

Długo zbierałam się, żeby to zacząć, ale w końcu się przemogłam i jest 🙂

Znalazłam się na równinnej, dosyć dużej polanie, jednak poza nią nie widziałam nic innego. Żadnego drzewa czy budynku. Była tylko ta łąka z równą trawą, jakby przed chwilą ktoś skończył ją kosić. Coś przeoczyłam, jak mogłam nie zauważyć że otacza mnie masa ludzi. Boże, oni walczą ze sobą! Zacisnęłam pięści i poczułam gniew, nigdy nie lubiłam wojen, a teraz, nie wiadomo w jaki sposób znalazłam się w jej centrum. Otaczały mnie setki ludzi, trzymali w dłoniach długie miecze, których ostrza odbijały promienie światła.
-Światło? –pomyślałam i kiedy wstałam zauważyłam że lewą stronę pokrywa mrok, przeważały odcienie ciemnej i jasnej szarości. Co dziwne, po prawej stronie widziałam jasność, blask, który w pewnym punkcie stykał się z szarością.
Moją uwagę przykuły stroje wojowników. Nie były to stroje przystosowane do walki, nie pojawiały się zbroje, ani nawet jakieś prymitywne ochraniacze. Byli ubrani jedynie w koszulki i spodnie, nie mieli nawet butów. Odepchnęłam się dłońmi od podłoża by sprawnie wstać. Teraz widziałam dokładnie. Wojowników różnił ubiór, a właściwie kolor. Przeważali ci, ubrani na czarno. Tych w białych strojach była tylko garstka. Wykrwawione ciała leżały dookoła w krwawych kałużach. Wynik walki zdawał się być przesądzony. Wywnioskowałam to chociażby po stosunku białych do czarnych. Ale chwila. Niczego już nie rozumiałam. Stałam na środku, bez broni, zupełnie bezradna, a nikt mnie nie atakował, wręcz przeciwnie, wojownicy starali się mnie przyciągać na swoje strony. Czyżbym była neutralna? Odsunęłam z twarzy kosmyk kasztanowych długich włosów i dopiero teraz zauważyłam, że mam na sobie tylko zieloną koszulę nocną. Kiedy wytężyłam wzrok, zaczęłam rozpoznawać ludzi. Widziałam jak moja była przyjaciółka walczy z moim kuzynem. Ona w czerni on w umazanej krwią, ale nadal białej bluzce. Czarne włosy Sylwii wtapiały się w ciemność, a jej pulchna postura utrudniała walkę, natomiast Wiktor skutecznie odpierał jej ataki, z resztą przecież walki to jego pasja. Mógł mówić o historycznych walkach godzinami. Dotarło do mnie, że po stronie mroku znajdują się wszyscy moi wrogowie: ludzie ze szkoły, fałszywi przyjaciele, a także on, Norbert. Człowiek którego nienawidziłam z całego serca za to, iż zmienił moje życie w piekło, zbliżył się dostatecznie do mnie, złapał mnie dłońmi za ramiona i zaczął mnie przeciągać w mrok. Nie cierpiałam jego dotyku, bolał tak bardzo, że nie mogę znaleźć porównania. Chciałam się wyrwać, ale zawsze pod wpływem jego dłoni paraliżowało mnie. Tym razem było nie inaczej. Chciałam, ale na tym się kończyło. Chwilę później widziałam jak głowa Norberta oddziela się od tułowia i opada na trawę, i znaczy krwią swoje terytorium. Przed moimi oczyma ukazała się osoba której wiele zawdzięczam, mój anioł bez skrzydeł – Ksawery. Wziął mnie na ręce i niósł w jasność. Czułam łagodny zapach jego wody kolońskiej, który taj niedawno mogłam wyczuć na moim kocu. Pogładziłam jego ciemne włosy, a potem przesunęłam palcami po ostrych rysach jego twarzy. Biali żołnierze bronili naszych tyłów podążając za nami. Co dziwne, czarni ludzie padali jak muchy z niewiadomego powodu. Widziałam moją przyjaciółkę, wszędzie poznałabym jej szczupłą figurę i zawsze falujące się blond włosy. Zbliżaliśmy się coraz bardziej do najbardziej jasnego miejsca. Przez ramię Ksawerego dostrzegłam brązowe, dłuższe włosy i delikatną jak na mężczyznę twarz. Szerokie usta wygięły się w ciepły uśmiech, a w policzkach ukazały się cudne dołeczki. Dawno już go nie widziałam.
-Ksawery – szepnęłam – za tobą jest Marek. Co tu się u licha dzieje? Przecież on nie żyje od dwóch lat.
Milczeli. W końcu poczułam grunt pod nogami, Ksawery wypuścił mnie z objęć, chociaż miałam ochotę jeszcze chwilę w nich przebywać. Były takie delikatne a za razem silne, czułam się w nich bezpiecznie. Obaj chłopcy ucałowali mnie w czoło, a następnie jednocześnie popchnęli w jasność. Odruchowo zamknęłam oczy, a kiedy je otworzyłam, świetlówka podrażniła moje oczy. Leżałam na łóżku, cała obolała i odrętwiała. Nade mną pochylała się szczupła kobieta o rudych włosach związanych w kucyk. Oślepiła mnie latareczką i zanotowała coś na kartce.
– Weroniko, witamy wśród żywych – powiedziała miłym tonem głosu – Wiesz co się stało? – ale zanim zdążyłam pokręcić przecząco głową sama udzieliła mi odpowiedzi – Przedawkowałaś leki na sen, o twoje życie walczyło trzech najlepszych lekarzy. Walka nie była łatwa, ale udało się i wypłukaliśmy tabletki z twojego organizmu. Najgorsze już za tobą. – uśmiechnęła się i wyszła zdecydowanym krokiem za drzwi.
Rozejrzałam się. Tak, znajdowałam się w szpitalu, w białej jak mleko sali, podłączona do kilku maszyn, o których istnieniu nie miałam pojęcia, a poza mną nie było żywej duszy. Zrozumiałam, że cała ta bitwa działa się tylko w mojej głowie.

Nic nie widzę, – to już koniec – pomyślałem. Na zmianę czołgałem się i szedłem, próbując zahamować wypływ krwi z postrzelonego ramienia. Widząc naokoło ciała od których bił chłód tak przenikliwy jakby to moje ciało zaczynało tracić ciepło, myślałem sobie że jeszcze wczoraj byli tacy sami jak ja i czy dla mnie jutro nie jest tym czym dla nich dzisiaj i czy jutro nade mną nie będzie ktoś rozmyślał, albo czy leśne potwory nie rozszarpią mą padlinę jak czynią to teraz nie zrażone wstrętnym odorem zwłok? nie odpowiedziałem szczerze na żadne z tych pytań tylko szedłem łudząc się i próbując oszukać, że musiałem to zrobić i że to nie moja wina, że to świat jest tak skonstruowany. Chcąc, czy nie chcąc szedłem dalej… dalej? Czyli gdzie? Nie wiedziałem, nadal nie wiem. Czemu nikt nie krzyczał, nie strzelał, czemu nikt nie chciał mnie zabić albo uratować. Na moje krzyki, błagania, płacz odpowiadała mi tępa, koląca moje uszy cisza…Czy już oszalałem? Z pewnością, ale w tym nędznym wyrwanym z filmu grozy krajobrazie było coś, co mnie zdumiewało, kazało zadawać sobie kolejne pytanie, na które nie sposób było znaleźć wtedy odpowiedzi, ani wtedy, ani nigdy potem, zobaczyłem w oddali chłopca, właściwie dziecko, stał z bronią i wlepiał we mnie swoje czarne, jakby widokiem zniszczone oczęta, które wcześniej widziały rzeczy o wiele gorsze, niż to co napawało mnie niezmierzonym obrzydzeniem, mimo, że byłem szkolony na żołnierze odkąd pamiętam, właściwie wtedy niewiele pamiętałem, w sumie nawet nie próbowałem zastanawiać się skąd w jego oczach ta dojrzałość. Chłopiec miał w ręku karabin, z niedbałością dziecka przyciskał go z całych sił do małej umorusanej ziemią piersi. Nagle podniósł sztucer, wycelował i… strzelił. I leżałem tak nie wiem ile czasu, który dłużył się, kiedy ja czekałem tylko na śmierć, jednakże zbawienny pocisk nie okazał się być poświęcony dla mnie, choć z początku nie widząc nikogo innego tak uznałem. Mnie jednak dobiła zbłąkana kula nieprzytomnego kompana, który mając oczy zalane krwią wystrzelił z pistoletu ostatni raz, a następnie sam padł raniony przez chłopca. Ja nie mogąc, czy może nie chcąc oddać ostatniego tchu leżałem obok dawno już poległych żołnierzy polskiego obozu pomieszanych z wrogami, wtedy wszyscy byli równi, nieprzyjaciel obok nieprzyjaciela, generał obok zwykłego pachołka i dziecko obok starca…

Khem. Troszkę dodaję to z opóźnieniem, jednakże niedawno namierzyłam tę stronkę.
Wiem, że nagięłam kilka „warunków”, jednakże nie mogłam powstrzymać się.

„Sprawa nie wyglądała najlepiej. Było hukowo. Z chęcią użyłby słowa o mocniejszym wydźwięku, jednakże jeszcze tydzień temu składał obietnicę matcę, iż daruje sobie słówka składające się na pojęcie przekleństwa.
Stał otoczony. Nie miał, gdzie się ruszyć. Przeciwnicy utworzyli nieprzepuszczalną arenę, w której centrum znajdował się on sam, niczym słońce w układzie planetarnym. Hukowo. Oni posiadali broń. Prezentowali ją w sposób dosyć groźny. Już małe dzieci pouczano, by nie biegały z nożyczkami ułożonymi w tej pozycji. Z czubkiem do przodu. Widocznie większość z nich nie zapoznała się z tą zasadą, nie przełożyli jej na inne sfery życiowe albo zwyczajnie ignorowali. Gdyby Hadriel posiadał taką maczetę zapewne również korzystałby z niej zupełnie zapominając o zasadach BHP. Cóź, mógłby także pokazać im przy okazji jak należało obchodzić się w sposób bezpieczny takową bronią. Jednak nie przeznaczono mu rolę nauczyciela, inaczej siedziałby o tej porze w jakiejś smętnej klasie pełnej niedouków, którzy i tak będą niedoukami. Zachciało mu się wojny. Mamusia powtarzała „nie idź!”, a co on zrobił? Poszedł. Jak to się skończyło? Zgodnie z pesymistycznymi wizjami matuli. Hukowo. Nawet pole bitwy przypominało mu rodzicielkę. Wiecznie słyszał jej uwagi i komentarze. Kiedy dopadała go deprecha (od tego wewnętrznego marudzenia matki), wysłuchiwał pouczeń. Nie byle jakie, bo nie dość, że makabrycznie głośne to jeszcze bezużyteczne. Kiedy matce wyrosną wąsy, bez przeszkód może ubiegać się o stanowisko wioskowego kaznodziei. Motywator z niej kiepski, ale strasznie piekłem, Sądem Ostatecznym oraz innymi makabrami chrześcijanin miałaby opanowane. Wszelkie uwagi przeszkadzały mu w prowadzeniu życia pospolitego żołnierza. Gdyby nie zalecił się do jednej z nich, męczyłby się gdzieś na drodze do stolicy, zamiast stać otoczony przez wrogów. Rada była prosta, przekaz jasny. Zbieraj dupę w troki i już cię tu nie ma. Tzw. ratowanie życia. Armia i dowództwo (szczególnie oni!) nazywali to odrobinkę inaczej. Dezercja. Jeżeli ktoś potrzebował przymiotnika do czyniącego to osobnika, bez czekania usłyszał tchórzliwy. Hadriel zagłuszył drugą część myśli i zastosował się do zaleceń. Poczekał, aż zaczną się zbierać. Powędrował za nimi. Zwolnił. Opuścił oddział. Banalne, kiedy maszerowało się na końcu brygady. Z rana przypominali falangę zombie, więc odłączenie się od grupy nie było takie trudne. Nikt nie zauważył, nikt się nie przejął, nikt się nie czepiał. Cudownie. Szkoda, że później zrobiło się hukowo. W ślad za armią podążyli nieprzyjaciele. Dziwne, że ziomkowie Hadriela nie skapnęli się, iż za nimi podążali w równym odstępie wrogowie. Szykowali zasadzkę. Gdyby tylko udało mu się wymknąć i polecieć do swoich, mógłby uprzedzić o pułapce. Gdyby. Pięcioliterowe słowo, dające się we znaki. Supcio. Znaczy, hukowo.
Nie pozostało nic innego jak stać prosto z wysoko podniesionymi rękami i modlić się o przeżycie. Nie pragnął leżeć w trumnie w kawałkach. Nie zamieścił tej pozycji w swojej liście marzeń ani też nie zamierzał umieścić jej w testamencie. Nie spisał ostatnie woli, jednak przebywając w takim towarzystwie, przychodziło mu kilka opcji do głowy. Ciało spalić i prochy położyć w urnie na kominku. Rzeczy osobiste oddać matuli. Pozostałe przedmioty sprzedać. Za uzyskane pieniądze kupić czerwoną Alfę Romeo. Wjechać nią do morza razem z jego prochami. Następnie helikopter miałby zatańczyć nad nim w powietrzu macarenę śpiewaną przez przyjaciół z wojska. Nie przejmował się wykonaniem testamentu. Nie wierzył, by ktoś go wykonał. Nawet nie przeczytaliby. On by się nie przejął. Nawet trup żywemu nie naskoczy. Jako duch też niewiele by zdziałał. Zdecydowanie wolałby podensić (od angielskiego „dance”) wśród tancerek hula. Najlepiej z pochodniami w obu dłoniach. Jeżeliby trafił do raju, chciałby też mieć wypasioną klatę. Nie żadną hukową. Jeśli wylądowałby w piekle… Cóż, mógłby to wykonywać z podstarzałymi wdowami zbliżającymi się do siedemdziesiątki i z wielkim bębnem zamiast brzucha. Jeszcze do tego bermudy. I kilt. Sandały. Długie skarpetki. Pochodnie z podpisem „Biedronka”. Drobniejszym drukiem „Made in China”. Wianek upleciony z babki lancetowatej i jednej stokrotki. Tunele w uszach. Różowy kolczyk w dolnej wardze. Może władca piekieł zatrudniłby go jako zmorę pozostałych udręczonych? Taka praca musiałaby być całkiem wesoła… Jednak nie mógł liczyć na tę fuchę, przynajmniej przez najbliższe lata, z dwóch prostych przyczyn. Jedną było to, że Bóg zamierzał ocalić go, natomiast druga, jeżeli Niebieskiemu plany by nie wypaliły, etat był zajęty przez jakiegoś zioma pełnego zmarch.
Okrąg został przerwany. Zbliżył się do niego jakiś pan (matka kazała mu zachować uprzejmość w stosunku do starszych obcych) w fikuśnym kapelindrze (nie miało być to oblegą, bo matula…). Popatrzył na niego (on również zdrowo się pogapił), pomiętolił w zębach, co miał do pomiętolenia (ale Hadriel nie mógł dojść do tego, co to mogło być. Hubę bubę nie przypominało), zapanował nad lewym tikiem, wzruszył ramionami i rzekł.
Jednak Hadriel go nie zrozumiał.
Akcent utrudniał zrozumienie zioma. Tempo również przeszkadzało. Gadał szybciej niż błyskała błyskawica. Najgorsze jednak było to, że przemawiał w innym języku. Hadriel nie był pilnym uczniem w szkole. Gdyby uważał choć troszkę, wiedziałby, że nawet nie mieli zajęć z owego języku. Obcy człek pomerdolił coś jeszcze niezrozumiałego i spojrzał na niego pytająco. Hukowo. Domagał się odpowiedzi. Czekał. Co miał zrobić? Przeniósł taktykę z innej sfery życiowej. Przechylił lekko głowę, uśmiechnął się zniewalająco, a następnie gorąco przytakiwał. Czynił tak jako nastolatek, kiedy uszy zakrył słuchawkami, a zmysł słuchu otumanił potężnym rockiem. Kiedy to jego ulubiony zespół zmarł? Dobre trzydzieści lat temu, kiedy zmienił się rząd. Zabawna sprawa, wszyscy zginęli tego samego dnia. Nie podano w wiadomości przyczyny, ledwie napomknęli. Zbytnio skupili się na nowych posłach, senatorach, prezydencie i huk wie kim jeszcze. Nie interesował się polityką. Bieganiem też nie. Ani ćwiczeniami. Ani wszystkim, co wiązało się z wojskiem. Przystąpił do niego, bo brakowało ludzi. Nic dziwnego. Kiedyś to były prawdziwe, humanitarne walki. Waliło się rakietą z odległości kilkuset kilometrów, ewentualnie z kilkunastu metrów wlepiało się komuś kulkę w łeb, a teraz? Hukowo. Powrócono do metod dzikusów i zarzynano się maczetami. Zarazki, choroby, przestrzeń osobista. Pal licho wszystko i rżnij jakbyś rąbał drzewo na opał. Nie przeszkadzało mu to, dopóki sam nie stawał się surowcem. Jak do tej pory ktoś go wybawiał (łudząc się na odwet). Gdzie się podziały tamte czasy? A, tak, porzucił je razem z odmaszerowującym wojskiem. Nie miał tam przyjaciół. Już nie. Odszedł po tym jak stracił ostatniego. Zjedli go na kolację. Lubił tego króliczka. Dbał o niego. Przyniosił mu trawkę. Zwykłą. Przez halucynogeny stracił wcześniejszych. Pana Kicajło najbardziej kochał ze wszystkich. Hukowo.
Generał-Parskamy-I-Udawajmy-Że-To-Słowa szturchnął go maczetą. Nie wyrządził większych szkód. Ledwie przebił się przez cienki materiał krzywo zapiętej koszuli. Nasz bohater nie przepadał za guzikami. Zdecydowanie wolał suwaki, jednak nie mógł wybrzydzać na wojaczce. Nikogo nie interesowały jego widzimisię. Tym bardziej, że ekspresy należały do przedmiotów nieosiągalnych, nie w tych czasach. Biżuteria była tańsza. Złoto, srebro, klejnoty. O nie ludzie w przeszłości dbali. Kogo interesowały zwykłe suwaki? I tak się hukowo złożyło, że na szyi każdej bidoty wisiał przynajmniej jeden naszyjnik. Wyznacznikiem statusu został ekspres na współkę z dużą, pojemną torbą. Urocza ironia losu. Nie brakowało plastików. Oj tak, to się wszędzie poniewierało. Zaczęto je przetwarzać. Co sprytniejsi chwytają zużyte reklamówki i wszywają je w ubrania jako spodnią warstwę. Ekstrawagancja wykorzystywała ją również na wierzch. W teorii miały zapobiegać przemoknięcia ubrania. Jak w praktyce? Nie wiedział. Brakowało mu nitek oraz zdolności, aby to opatentować.
Mamrotał coś. Gdyby zastał go ubranego jak wioskowego szamana, podejrzewałby go o odprawianie czarów. Zmarszczone brwi i skupienie na twarzy. Tragedia. On chciał mieć zmarszczki?! Dlaczego nie oszczędzał się? Dopiero teraz zauważył w kącikach oczu kurze łapki. Na litość boską! Ile on mógł mieć lat?! Najwyżej osiemdziesiąt i już miałby takie nieestetyczne syfy na fejsie?! …”

Dalsza część w trakcie 🙂

Bardzo motywujące ćwiczenie, toteż dodaję swój tekst mimo pewnego opóźnienia 🙂

Stał niemo wpatrując się w zwłoki przed sobą. Dyszał ciężko przez usta wykrzywione w grymasie bólu, a w jego oczach jawił się obraz człowieka odsuniętego od zmysłów. Znajdował się w samym centrum piekła rozpętanego przez Niemców, w powietrzu nieustannie świszczały kule, z których każda mogła go właśnie trafić. Stracił jednak zdolność racjonalnego zachowania. Napięte od wielu tygodni nerwy nie wytrzymały kolejnego ciosu, jakim była śmierć przyjaciela. Jego zmasakrowane ciało miał teraz u stóp. Coś w nim pękło. Nie słyszał dramatycznych nawoływań kolegów z oddziału, którzy z przerażeniem patrzyli jak wystawia się na ostrzał wroga.

Nagle poczuł silne szarpnięcie za ramię. To brutalnie wyrwało go z letargu, w którym jeszcze przed chwilą się znajdował.
-Spieprzamy stąd- krzyknął żołnierz, i pociągnął go za sobą do pobliskiej bramy- Co Ty do cholery wyczyniasz, Janek?!- zapanowała chwila ciszy, przerywana odgłosami toczącej się wojny-Janek, słyszysz mnie?- Potrząsnął swoim kolegą nie widząc żadnej reakcji z jego strony.

W tej samej chwili unikając ognia nieprzyjaciela podbiegło do nich dwóch powstańców Casanova i Gawron.
– Tadek, co z nim?- spytał Casanova kiwnięciem głowy wskazując na Janka.
-Nie wiem, coś mu się popieprzyło. Nie ma z nim kontaktu- odparł Tadek z rezygnacją w głosie- Musimy go stąd natychmiast zabrać.
– Wszyscy się stąd zawijamy, wycofujemy się, rozkaz porucznika. Ci pieprzeni Niemcy ścisnęli nas jak sardynki. Nie mamy wyjścia.

Tadek otworzył usta, żeby coś jeszcze powiedzieć, ale w tym momencie pocisk trafił w górne piętro budynku, pod którym się znajdowali. Rozległ się głośny grzmot, z góry spadła na powstańców lawina gruzu. W powietrzu, które spowiła gęsta zasłona kurzu poniósł się rozpaczliwy jęk Gawrona.

Tadek przetarł niedbale oczy z kurzu i podążył wzrokiem w kierunku Gawrona, po czym całe jego ciało przeszył gwałtowny dreszcz. Widok był makabryczny. Ogromny kawał oderwanego gzymsu spadł wprost na brzuch Gawrona, rozrywając go doszczętnie. Wnętrzności rozlały się po bokach, a z rany sączyło się morze krwi. Nogami i rękoma targał mechaniczny pląs. Tadek z trudem opanował konwulsje.
Zataczając się podbiegł do rannego i z wielką ostrożnością chwycił jego twarz w dłonie.
-Ja… ja nie mogę umrzeć. Co na to moja mama?- wyszeptał nieskładnie Gawron krztusząc się własną krwią.
-Spokojnie, już dobrze. Już wszystko jest dobrze- odpowiedział Tadek, a po policzkach płynął mu strumyczek łez. Tego już Gawron nie dostrzegł, w jego oczach gasło życie, aż w końcu utraciły swój blask na zawsze.

Całej sytuacji w osłupieniu przypatrywał się jeszcze tylko jeden żołnierz: Casanova. Janek także poległ tego dnia.

A więc się stało. Demony wypowiedziały nam wojnę. Staraliśmy się utrzymać pokój, a otrzymaliśmy coś przeciwnego. Harmonia między Dziewięcioma Światami została zachwiana i nic nie można już zrobić. Jedynie walczyć o życie. Czy tylko to nam już zostało?
– Seerina uciekaj stąd!- krzyknął Gaarl przy okazji tną c kamiennemu trollowi palce u rąk.
– Nie ma mowy! Mój miecz pragnie zemsty! – odpowiedziałam ciskając mym nożem w ogromnego wilka patrzącego na mnie jak na wyśmienitą kolację.
– Nie odkupisz za to wiecznego spokoju! Twój ojciec zatoczy się w grobie… – rzucił swój miecz w powietrze, skoczył na kark bykowi, ujął bogato zdobioną rękojeść i cisnął nią w demona. Potwór wydał z siebie niedźwiedzi ryk i upadł z wielkim hukiem.
Mężczyzna odziany w błękitnej zbroi zszedł z ciała, ściągnął hełm i po patrzył na mnie zielonymi oczami. Nawet w ciemności widać było jego mocne rysy twarzy i złociste włosy. Zmarszczył brwi gniewnie i powiedział:
– Twoja śmierć w niczym nam tu nie pomoże. Wróć do Agaras i wezwij posiłki. Zabierz ze sobą Tamarosa, Rotti i Ricki, odnajdźcie Albatrosa, on będzie wiedział, co zrobić.
– W żadnym wypadku, nie zostawię cię samego! – mówiłam ledwo łapiąc oddech. Po moim policzku poleciały łzy.
Nie, muszę być silna.
Muszę zostać tu i walczyć.
Ojciec nigdy by mi tego nie wybaczył.
Ojciec…
Pamiętam, jakby to było wczoraj.
Tata trenował mnie od kiedy pamiętam. Uczył mnie walki wręcz, samoobrony i posługiwania się bronią. Mimo sędziwego wieku tryskał energią. Nigdy nie pokazywał po sobie zmęczenia. Miał tylko mnie. Mama umarła miesiąc po moim narodzeniu. Brat został wygnany z miasta za zdradę. On sam był Kapitanem Gwardii Królewskiej. Często pokazywał mi walki swoich rycerzy. Mówił wtedy, że jest ze mnie dumny tak samo, jak z nich. Kochałam go, tak samo jak on mnie.
Wszystko się jednak zmieniło.
Miałam wtedy dziewięć lat. Ojciec pokazywał mi, jak obezwładnia się wroga. Po kilku nieudanych próbach pojawił się mężczyzna, prawdopodobnie po trzydziestce. Ciemne włosy, brązowe oczy. Ubrany w szlachecki płaszcz z herbem czarnego konia na ramieniu. Przedstawił się jako Posłaniec Królowej Elenory i powiedział dość ochryple, że przynosi rozkazy od Korony Królewskiej. Heryn, mój tata, wyrwał kawałek papieru mężczyźnie i wyszedł. Pojawił się dopiero po zachodzie słońca. Panna Klara, pokazywała mi wtedy podstawy przędzenia kądzieli i wrzeciona. Podszedł do opatki i szeptem przemówił. Widać było, że jest smutny i zamyślony. Bez zbędnych wyjaśnień podszedł do mnie, pogłaskał po głowie i pocałował w czoło. Potem stanął przede mną i spojrzał mi w oczy. Piękne, błękitne ślepia patrzyły na mnie z powagą. Wreszcie usta zaczęły mówić:
– Córciu, zostawiam cię w rękach opatki. – Spuścił głowę, a zaraz znowu spoglądał na mnie. Tyle, że szlochał.
– Obiecaj mi, że będziesz grzeczna. – Pocałował mnie powtórnie i odszedł.
Na zawsze.
Dopiero po trzech miesiącach jego gwardia powróciła. Ale tylko jedna trzecia przeżyła. Reszta zginęła. Mój tatko też. Dlatego pomszczę go odnajdując i zabijając jego mordercę.
,, Twój przyjaciel ma racje. Twoja agonia nic tutaj nie zmieni, pomożesz tylko żyjąc. Czasami trzeba odpuścić, żeby wygrać. Wiesz, co jest słuszne.”
Mamo… Masz rację.
Otarłam oczy i popatrzyłam na swój miecz. Czerwona ozdobiona złotymi wzorami rękojeść, metalowa, dobrze naostrzona głownia. Spojrzałam na moją czarną, całą we krwi zbroję. Przebiegłam wzrokiem przez pole bitwy i zrozumiałam powagę jego słów. Wszędzie truchła i krew. Walka i dominowanie. Demony i ludzie. Po krótkiej chwili dotarły do mnie słowa Gaarla:
– Wracaj do Agaras, to rozkaz. – Otrząsnęłam się, wyprostowałam i odetchnęłam głęboko.
– Tak jest. Wykonam swoje zadanie Admirale. Niezwłocznie. – Odwróciłam się. Schowałam ostrze do pochwy. Już zaczęłam stawiać pierwszy krok, kiedy złapał mnie za rękę, obrócił, przysunął do siebie i dotknął swoimi ustami moje wargi. Rozchyliłam je, więc odpowiedział mi głębokim, namiętnym pocałunkiem. Trwaliśmy tak złączeni, aż wydawało się, że słychać było syk naszej pary. Czułam żar, podniecenie. Świat wirował. Pragnęłam go, a on mnie. Odsunął usta, uwolnił mnie z objęć i popatrzył w oczy. Zatrzepotałam rzęsami, a on powiedział:
– Uważaj na siebie. – Przysunął moje dłonie do ust i pocałował. – I pamiętaj o mnie. – Puścił mnie i odszedł walczyć.

Carmen zrobiła szybki obrót. „Wreszcie sekunda na zastanowienie!” – pomyślała. Głośno wypuściła powietrze, uświadamiając sobie, że przez kilka ostatnich chwil, które spędziła zabijając Mortęgi, nie śmiała rozproszyć się oddychaniem. Natychmiast tego pożałowała, bowiem smród gryzący usta i dławiący gardło sprawił, że zakręciło jej się w głowie.

„Powtórzmy to jeszcze raz, Carmen. Zeszłaś do tej paskudnej jaskini na polecenie mężczyzny, którego znasz od kilku godzin, tylko dlatego, że był zbyt czarujący, że hipnotyzował cię swoimi słowami. Odwagi, Carmen! – krzyczał. Poznasz swoje przeznaczenie, Carmen! Ph!” – sama czyniła sobie wyrzuty. „Teraz jesteś w środku mroku, otoczona truchłami Mortęgów twoja kobieca orientacja niezbyt pewnie wskazuje ci drogę powrotną. Ach, gdyby tylko mieć tu kogoś, kto mnie pocieszy!” – ze smutkiem oparła się o ścianę, coś zastukało. Carmen z niedowierzaniem pokręciła głową a uśmiech sam pojawił się na jej ustach. Szybkim ruchem sięgnęła do kieszeni kamizelki i mocno pociągnęła z wyjętej piersiówki. „No, od razu lepiej! To teraz w drogę, wracamy… przynajmniej taką mam nadzieję.” W chwili, gdy skończyła celebrować tę piękną myśl, za plecami usłyszała ruch. Mortęg. Czknęła.

Obróciła się na pięcie, jednak stworzenie było szybsze. Skoczyło jej na plecy tak, że jej niezdarny piruet spowodował upadek. Carmen na powierzchni skwitowałaby taki wypadek serią wymamrotanych przekleństw, podziemna Carmen nie mogła pozwolić sobie na chwilę rozluźnienia. Udało jej się sięgnąć za pasek po nożyk, którym odcięła wbijającą się pazurami w delikatną skórę jej szyi łapę. Mortęg przeturlał się za nią, sycząc z bólu.

Próbowała krzyczeć, te podziemne stworzenia źle reagowały na hałas. Smród korytarza był jednak tak okropny, że z jej ściśniętego gardła wydobył się tylko charkot. „Trudno”- westchnęła – „z Tobą rozprawię się tradycyjnymi metodami.”

Lekko skoczyła do przodu, jedną ręką zakrywając cierpiące usta. Drugą zamachnęła się na rzucającego się na nią Mortęga.

Trochę długawe i w nieco specyficznej formie, wybacz 🙂

Stał tam. Wokół śmierć szalała, wymachiwała kosą i tańczyła, dzika i nieokiełznana jak wiatr. Niebo osłoniło się chmurami, gotowe zmyć z ziemi ten grzech. Masy żelaznych mieczy, nacierały na siebie, choć nie wiadomo od kiedy, ani ile miało to jeszcze trwać. Słyszał ich szczęk – zimny i nieustanny jak strumień rwącej rzeki, która lada chwila może zatopić własny brzeg i porwać to co się na nim znajduje. Zdradliwy i złowrogi niczym dzwonki nad diabelską kołyską. Nie widział kto walczył, ani kto wygrywał, prawie zapomniał po co to wszystko. Krew strumieniami ściekała po jego ciele, chociaż nie miał pojęcia do kogo należała. Przeleciało mu przed oczyma kilka twarzy, to ludzie których zabił. Chwilę zastanowił się nawet czy to on nie został przypadkiem zabity. Przed oczyma migotało mu tylko szarawe światło odbijane od kolczug i krew tryskająca z podrzynanych gardeł, przebijanych brzuchów oraz roztrzaskiwanych głów.
On sam w środku tego wszystkiego, niby oku cyklonu po prostu stał. I patrzył.
Na nią.
Była na przeciwległym końcu polany, w miejscu tak niepasującym do całej tej rzezi. Tak jakby w tamtej przestrzeni nigdy z młotem nie zderzył się miecz, nie spotkali starzy wrogowie, ani nawet nie stanęła chociażby jedna ludzka stopa.
Czy to możliwe? Możliwe, albowiem dla Kerrana, kobieta ta wydawała się nie człowiekiem lecz aniołem.Wspierała się na drewnianej lasce i spoglądała na niego ciepło, posyłając mu coś na kształt uśmiechu.
W rzeczywistości Kerran był zupełnie zaślepiony tym widokiem, nie widział bowiem w owym geście tego czym był naprawdę – zwykłego uśmiechu. Co prawda rzadko spotykanego w takich okolicznościach, ale niezaprzeczalnie był to właśnie uśmiech, i nic więcej. Kerran jednak poczuł się pobłogosławiony. Wybrany. Tak jakby sam Bóg spojrzał nań swymi bożymi oczyma, dotknął swym bożym palcem i rzekł: „Wybieram Ciebie, Kerranie. Dbaj o mój lud.”, „Zabijaj dla niego. Zgiń za niego.” czy coś równie patetycznego.
Kerran z dumą więc wypchnął pierś do przodu, kamiennym uściskiem chwycił rękojeść swego miecza i zdecydowanym ruchem wysunął go z pochwy, wstrzeliwując wysoko, ku chmurom, jakby pragnął musnąć je koniuszkiem ostrza. Te zaś, co za ironia, zalśniło w słońcu, które akurat wyszło zza ciemnych obłoków, co tchnęło rycerza dodatkową porcją męstwa i utwierdziło w przekonaniu o swej nieśmiertelności i protektoracie niebios.
– W imię Najwyższego. – rzekł patrząc w powoli rozdzierającą się nad nim błękitną dal. Spojrzał na swego anioła – nadal posyłającego mu owo osobliwe błogosławieństwo – a następnie na wojowników zaciekle walczących dookoła niego. Poczuł to. Wziął jeszcze jeden głęboki wdech, po czym wydarł się tak by usłyszał go chyba świat cały: ZA OJCZYZNĘ!
Wreszcie rozpoczął szarżę w kierunku, gdzie batalia toczyła się na najintensywniejszych obrotach. – ZA MIŁOŚĆ! – darł się biegnąc z z ramieniem uniesionym, gotowym rozłupać wszystkie czaszki jednym zamachem. – ZA HON… – Zatrzymał się. Drugą połowę słowa „honor” wybulgotał dławiąc się własną krwią, po tym jak strzała przeszyła mu gardło i posłała najpierw umierającego na kolana, później martwego na ziemię.
Nie bądźmy jednak okrutni w ocenie, Kerranowi należy się chociażby jeden ukłon, ponieważ przynajmniej jedno z trzech Bożych nakazów udało mu się zrealizować. Miał przecież zginąć.
Ale to wojna. Tu się nie pierdoli.

Po przeczytaniu bardzo bym prosił o wrażenia. Tylko tak człowiek może się naprawdę uczyć, bo życie to nie sci-fi.

W głowie rozlega się mi jedna myśl: ,,wytrzymać!” To dziwne, pierwszy raz od lądowania na tej przeklętej planecie słyszę nędzne, ale jednak, słowo otuchy. ,,Wytrzymać…” co innego miałbym zrobić? Nadstawić pierś i dać się rozstrzelać? Nie, wytrzymam, z tym dam sobie jeszcze radę, ale towarzysz z oddziału, Bil, dobry chłopak, leży w kałuży krwi metr dalej. Poznałem go na trzy miesiące przed startem. Kupował lalkę dla córki. Wiedział, że poleci tutaj, być może nawet wiedział, że nie wróci. Ona podarowała mu niebieską chustę, więc chciał się zrewanżować. Po wszystkim, o ile oczywiście ,,wytrzymam”, wyjmę mu ją z rękawa i wyślę pocztą do jego domu, nie chcę się pokazywać rodzinie, to ożywi zbyt wiele ran, których nie da się wyleczyć. Tego dnia, kiedy poznałem Bilego, sprzeczaliśmy się o tę jedną konkretną lalkę. Została ostatnia przedstawiająca postać z bajki kochanej przez nasze córki. Musieliśmy się dogadać, sprawę załatwił rzut monetą. Przynajmniej to jej zostanie po tatusiu.
Bili nie żyje, połowa oddziału także. Huk wybuchającego granatu zagłusza 50 smutnych historii o znanych mi ludziach. Wystawiam akcelerator znad osłony. Komputer pokładowy łączy się z moim mózgiem, przetwarzając wspólnie informacje. Osiągam krótki czas reakcji. Celność posiada odchyl trzech milimetrów na dwadzieścia kilometrów. W zasadzie nie widzę pozycji przeciwnika, ale przyrządy optyczne w zbroi przekazują wszystkie potrzebne mi dane, wzbogacone o meldunki dowództwa. ,,Ostrzelać lewą flankę”, naciskam spust czując pozycję wroga, nie, widząc. Małe cząstki wylatują z akcelatora z zawrotną prędkością. Wróg nie ma szans wykonać uniku, dzieli nas tylko pięć kilometrów. Mają wadliwy system obronny, lecz nasz także nie jest idealny. 50 moich przyjaciół potwierdzi, że pomimo badania wektora zwrotu samej lufy wroga, tworząc wirtualną trajektorię lotu jeszcze przed wystrzałem, dochodzi do pomyłek. Jest tak niewiele czasu. Jeden z towarzyszy spostrzegł akcelerator skierowany w moją stronę, aktywuję dodatkowe wspomaganie egzoszkieletu, rzucając się na ziemie w czasie, w którym normalny człowiek nie zdążyłby mrugnąć.
Tutaj tracimy człowieczeństwo, o ile kiedykolwiek nim dysponowaliśmy. Łączenie umysłów wszystkich żołnierzy na froncie razem z komputerami w jedną sieć to system militarny, nie armia ludzi. W cywilu nasze mózgi też są podłączone do siebie nawzajem. Ciekawi mnie tylko jedno: dlaczego mamy w sobie jeszcze cokolwiek z dawnego pojmowania homo sapiens? To wszystko nieważne, drony przed zestrzeleniem wykryły cztery plutony wroga zachodzące nas od tyłu. Gdzieś przełamano nasze linie, teraz nas wyrżną.
Wychylam się, oddaję strzał, chowam – czysta mechanika, gdyby nie fakt, że ludzkie mózgi, szczególnie od czasu technologicznego przyśpieszenia ewolucji, są pod każdym względem lepsze od maszyn, nie wysłano by nas. Lecz czy byłoby sprawiedliwe, aby to właśnie maszyny ginęły za naszą sprawę? Myślimy zbyt podobnie, aby odróżnianie nas miało jakikolwiek sens, różnica polega tylko na tym, że jesteśmy silniejsi.
Pociski padają wszędzie, przemieniając nasz okop, a właściwie wielokrotnie rozsadzoną dziurę w ziemi, w cmentarz anonimowych, z powodu zbyt zaawansowanego uszkodzenia ciała, ciał.
W głowie słyszę nową myśl. To dowództwo ponownie nawiązuje ze mną kontakt. ,,Przepraszamy”. Szkoda, że to nie ja wygrałem lalkę. Pęka mi szybka w hełmie. Ostatnie, co słyszę, to dźwięk syreny i miły głos kobiety oznajmiający aktywowanie systemów ratowniczych. Jeszcze bym to przeżył, ale kolejny pocisk trafił bezpośrednio w plecy.

– Padnij! –Nagle usłyszał przeraźliwy huk. W jednym momencie wszystko pociemniało. Upadł na ziemię ściskając obolałe ramię. Nie słyszał własnego krzyku. W uszach wciąż dudniło mu od wystrzału kuli armatniej. Ból był przeraźliwy. Czuł jakby miał mu rozerwać czaszkę od środka. Przez ułamek sekundy widział jak przyjaciel podbiega do niego i krzyczy jakieś słowa w jego stronę. Obraz zaczął się rozmazywać. W tej chwili było mu już wszystko jedno. Padając twarzą przed siebie poczuł smak ziemi w ustach. Zapadła ciemność.

Uff..pierwszy raz się na to porywam:-)

– Co to? Co się stało, gdzie są wszyscy? Nie, to niemożliwe.
Karol, wstań, co Ci jest? Krew? Boże, tylko nie to.Karol, Karol, proszę Cię wstań.

Dym i kurz opadały i oczom Piotra ukazywało się coraz więcej martwych ciał. Rozszarpanych na strzępy, pozbawionych rąk i nóg. Zmasakrowane twarze, roztrzaskane głowy i krew. Skąd tyle tej krwi?
Piotr podchodził po kolei do każdego ciała. Niektórych rozpoznawał. Koledzy, dowódcy. Jednych lubił, innych nie, innych się bał. Teraz to wszystko nie miało znaczenia. Wszyscy oni byli martwi. Jak to się stało, że on przeżył?
– Hej, jest tu ktoś żywy? Tutaj jestem, niech się ktoś odezwie! Proszę niech się ktoś odezwie.

– Stój! Zostań tam, gdzie jesteś.
– Nie ruszaj się i rzuć broń przed siebie. Rzuć broń, słyszysz gnoju, rzuć broń!
Rosły mężczyzna, który wyłonił się nagle zza budynku przy którym leżał martwy Karol, podbiegł do niego i jednym kopniakiem wytrącił mu broń z ręki, drugim wymierzonym prosto w brzuch powalił na ziemię.
– Przestań idioto, chcesz go zabić?
– Tak! Chcę zabić tego skurwysyna – mężczyzna wymierzył mu drugiego kopniaka.
Piotr zwinął się z bólu i odruchowo zasłonił brzuch i głowę.
Płakał. Płakał coraz głośniej, jak wtedy, kiedy uderzył go starszy brat, a on pobiegł poskarżyć się mamie i płakał w jej ramionach, w których czuł się tak bardzo bezpieczny. Całym jego ciałem wstrząsał płacz, którego nawet nie próbował opanować.

Kilku mężczyzn w mundurach stało teraz wokół niego i bez słów patrzyło na przebieg wydarzeń.
– Daj spokój Harry, to jeszcze dziecko.
– Dziecko? Zapytaj ilu naszych to dziecko ma na sumieniu. No, gnoju ilu zabiłeś? Dobrze było? Dzieci też, co? Strzelałeś im prosto w twarz czy w plecy? – Mężczyzna twardym butem przyciskał mu teraz coraz mocniej głowę do ziemi, a w jego głosie słychać było bardziej rozpacz niż złość.
Ten, który stanął wcześniej w jego obronie odsunął agresora, schylił się do Piotra i pomógł mu usiąść. Ten, który go kopał, zaklął mocno pod nosem, odwrócił się i szybkim krokiem odszedł, pozostali wciąż milcząc także się rozeszli.
Mężczyzna odgarnął mu włosy z czoła i popatrzył w oczy. Lustrowali się przez chwilę, wreszcie tamten powiedział: – Chodź, już po wszystkim, zajmiemy się Tobą.
Wziął go na ręce i wolnym krokiem ruszył za resztą. Piotr, wbrew wszystkiemu poczuł się bezpieczny. Jak dawno już tego nie czuł, jak bardzo tego potrzebował. Znowu zaczął płakać, tym razem cichutko.
– Przepraszam – wyszeptał do ucha mężczyźnie.
– Już dobrze. Ile masz lat?
– Siedem.

Borys nie wierzył, że to dzieje się naprawdę. Trzymał na rękach swojego najlepszego druha. Trzymali się przez całe szkolenie razem. Pili, grali w karty, zdobywali damskie serca z miasta nieopodal koszar. Borys nigdy nie przypuszczał, że zbrata się z kimś tak mocno. Pewnie godziny szkoleń w terenie i to, że zawsze mogli na siebie liczyć i wspierać się nawzajem splotły Borysa i Antona niewidzialną więzią przyjaźni i oddania. Teraz jednak wroga kula zerwała tą więź.
W górskiej drewnianej chatce dwóch żołnierzy zostało osaczonych przez wrogi oddział. Żadne z nich nie przypuszczał, że rutynowy patrol zmieni się w koszmar. Borys i Anton zostali zmuszeni do odwrotu podczas gdy natknęli się na wrogi oddział i zastrzelili dwóch wartowników. Nie spodziewali się tak licznej grupy wroga. Zaczęli uciekać przez las, puszczając co chwilę za siebie magazynek kul. Wpadli na polane, gdzie natrafili na drewniany domek tak dobrze im znany. Sprawdzali go codziennie czy jakiś zabłąkany cywil lub żołnierz nie nocował w nim. Wtargnęli do domku i osadzili się w oknach, strzelając do wrogich żołnierzy. Kula jednego z nich trafiła Antona w aortę. Anton padł na podłogę i z fontanną krwi lejącą się spod jego rąk zaciśniętych na szyi wierzgał nogami. Borys padł odruchowo na ziemię i patrzył na swojego przyjaciela plamiącego wszytko w okół krwią. Ostrzeliwanie domku ustało. Borys podczołgał się do Antona i klęcząc chwycił go na ręce.
Łzy ciekły Borysowi po policzkach. Szeptał w kółko, że to co się stało nie mogło być prawdą. Drzwi otworzyły się z trzaskiem. Światło wlało się do środka, rażąc Borysa swą ostrością. Promienie rozbarwiły kałuże krwi. Cienie przelatywały przez snop światła. Borys naliczył ich 5 choć nie był pewny. Ktoś go szarpnął go za mundur. Borys niczego nie czuł. Był w szoku. Nie mógł się pozbierać. Nie walczył.
Wyciągnęli go przed domek. Mętnym wzrokiem patrzył przed siebie. Ustawili go na klęczkach. Głowa opadła. Wzrok wbił w ziemię. Zauważył tam biedronkę przechadzającą się po źdźble trawy. Jeden z nich wyciągnął broń osobistą i stanął naprzeciwko Borysa. Biedronka otwarła skrzydła i poszybowała w górę. Śledził ją nieobecnym wzrokiem unoszącą się na tle munduru. Usiadła na lufie wycelowanego w jego głowę pistoletu. Pistole wystrzelił…

Dziewczyna stoi pośrodku pola bitwy. Ogląda się za siebie, przebiega szybko wzrokiem. Kurz, pył i zapach krwi unoszą się w powietrzu. Mężczyźni zabijają się nawzajem. Są tym tak zajęci, że nie dostrzegają białej niewiasty aż proszącej się o skrócenie o głowę.
Kobieta tymczasem zmieniła taktykę. Już nie kręci się wkoło. Staje prosto, bez ruchu i rozwiera oczy. W dłoni trzyma nóż. Ręce ma tak szczupłe, że widać na nich każdą pojedynczą żyłkę.
Jeden z osiłków ją zauważa. Wstaje z ziemi, pachnący i ociekający krwią. Idzie ku niej, najpierw wolno, potem szybciej, aż przechodzi w bieg. Nie ma żadnej broni.
Dziewczyna próbuje uciec. Nogi same układają jej się do biegu, ale w ostatniej chwili zmienia zdanie. Mężczyzna wbiega na nią. Niewiasta w ostatniej chwili unika go i wbija tępy nóż w plecy. Właśnie zabiła pierwszego człowieka.
Nagle słychać rogi. Tysiącletnia melodia oznacza koniec bitwy. Mężczyźni biegiem ruszają w jednym kierunku. Pchają się, nie zwracając uwagi na dziewczynę.
Między włochatymi głowami, kobieta dostrzega wojsko. Co najmniej dwa tysiące rycerzy w srebrnych zbrojach. Z nadzieją zaczyna przedzierać się ku nim
– Stop – zatrzymuje ją młody żołnierz z zaczesanymi wąsami – Nie dajemy schronienia żebrakom, włóczęgom…
– Farysie! – z tłumu wyłania się królewski skryba w pasiastej kamizelce- Wiesz do kogo mówisz? To Twoja królowa! – wrzasnął. Spojrzał niepewnie na jej twarz i zakrwawioną suknię. – Wasza Wysokość… Misja się powiodła?
Dziewczyna patrzy na niego. Wygląda, jakby miała upaść w każdej chwili.
– Mag Aerlond nie żyje